กล้องถ่ายรูปที่รักที่สุดของผม

Share
Share on facebook
Share on twitter

ตอนผมเข้าคณะสถาปัตลาดกระบังได้ ผมดีใจที่จะได้เรียนถ่ายภาพ ความฝันของเด็กชายมักยิ่งใหญ่เสมอ เเต่อีกมุมที่เด็กชายมักไม่คิดคือ ครอบครัวจนๆที่ไหนจะมีเงินซื้ออุปกรณ์การเรียนเเพงหูฉี่ให้ลูก ผมจำได้ว่าเเม่ขายสมบัติส่วนตัวบางอย่าง เพื่อให้ผมมีอุปกรณ์การเรียนตอนปี 2 (ปีหนึ่งยืมเอา)

กล้องตัวนี้เป็นกล้องมือ2จากโรงรับจำนำ เสียบ้างพังบ้าง ถ่ายไปซ่อมไป กล้องถูกๆที่ไม่ได้สวยเท่ตามรุ่นที่คนเล่นกันตัวนี้มันพาผมจนจบปริญญาตรี มันพาผมไปเป็นช่างภาพที่ญี่ปุ่น มันช่วยผมทำงานเรียน ป.ตรี มันอยู่ข้างผมเวลาผมไปถ่ายในที่ๆอันตราย มันเคยเกือบถูกขโมยตอนผมหลับบนรถเมลล์(รอยกรีดที่สายสะพายบันทึกไว้) มันเป็นกล้องตัวเเรกที่ผมหยิบลงกระเป๋าไปใช้ชีวิตเป็นศิลปินที่ประเทศอังกฤษ มันช่วยผมทำงานลงหนังสือทั้งในเเละต่างประเทศมากมาย ผมเคยขายรูปได้ในราคา 7หลักก็มาจากกล้องตัวนี้ กลับมาวันนี้ ผมมีออฟฟิศใหญ่กว่าที่ติดติดรถไฟฟ้ากลางสุขุมวิท มีสตูดิโอถ่ายรูปสำหรับถ่ายงานตัวเองเเละเเบ่งปัน มีเเล๊ปล้างฟิล์มเป็นของตัวเองเเละพร้อมให้หลายคนมาสนุก มีโรงเรียนที่พร้อมจะปันความรู้ที่เลี้ยงชีวิตผมมาจนวันนี้

กล้องตัวนี้คือ ผู้มีพระคุณของผม ตอนนี้กล้องตัวนี้ถูกเก็บไว้บนหิ้งที่ห้องทำงานผม เพื่อระลึกว่า “ความกตัญญู” ไม่ใช่การมาบอกว่าเรารักเค้ามากมายขนาดไหน เเต่สำหรับผม ความรักที่มีต่อเเม่ที่ยอมขายสมบัติยายเพื่อให้ผมมีกล้องตัวนี้ คือ การตอบเเทนความรักที่เเม่มีให้ผมด้วยการ ทำชีวิตผมให้ดี ทำดีให้ท่าน มอบทุกอย่างที่ท่านอยากได้เเละสมควรได้ ก่อนที่ท่านจะตาย ความกตัญญูของผมที่มีต่อพ่อเเม่น่าจะเป็นการที่ ถ้าวันนี้ท่านตาย ผมจะไม่เสียดายคร่ำครวญ เเต่ผมจะยิ้มอย่างมีความสุข ที่ผมได้มอบทุกอย่างให้ท่านควรค่าเเก่การที่ท่านให้ชีวิตผมได้เกิดมาหายใจจนวันนี้ ผมเเค่อยากเอาสมบัติของผมที่เเม่ยอมสละสมบัติของเค้าเเลกมาให้ผมเเละผมใช้มันจนมีวันนี้

วันนี้อาจไม่ใช่วันเกิดเเม่ของผม เเต่ผมอยากบอกเพื่อนๆว่า การเเสดงความรักต่อบิดามารดาที่ดีที่สุด มันไม่ต้องพูดมาก “เเค่ทำชีวิตของเราที่เค้าสร้างมาให้เจริญรุ่งเรือง” นั่นเเหละความรักที่พ่อเเม่อยากเห็นจากเราที่สุด สุขสันต์วันเเม่ครับทุกท่าน

COMMENT

>
Scroll Up
Home
Account
Category
Notify Payment